روزنوشت‌های "ما"

روزنوشت ۱۷ آذر:
امروز از سایپا زنگ زدند و گفتند بروم ماشین را از تعمیرگاه تحویل بگیرم، هزینه‌اش هم شده ۶۰۰۰تومان! کلّاً این سایپا موجود عجیب و غریبی است یعنی هیچ جایی‌اش به هیچ جای دیگرش نمی‌آید. یعنی ماشین درست می‌کنند مزخرف، بعد خدمات پس از فروش می‌گذارند بیست. یعنی وقتی می‌روید برای گارانتی شاخ در می‌آورید که “اینجا ایران است؟” یعنی آن‌قدر خوش‌برخورد و مرتّب است کارشان که کم مانده قهوه و چای هم برایتان بیاورند. البتّه نکته‌ای که همیشه در این موارد دیده می‌شود این است که حتّی وقتی بدیهی‌ترین حقوق ما به‌عنوان شهروند با خریدار، رعایت می‌شود به همین اندازه که من متعجّب شدم، تعجّب می‌کنیم. یعنی انگار خودمان هم باور نداریم که بعضی چیزها حقّمان است و لازم نیست برای آن‌ها از کسی تشکّر کنیم. به هر حال باید قدردان این موارد نادر بود به امید روزی که این موارد از “ندرت” درآیند. به‌هرحال روال کار برای گارانتی پراید این‌طور است که می‌روی در سایت سایپایدک و اسم می‌نویسی و تعمیرگاه مورد نظرت را انتخاب می‌کنی و زمانی را هم که می‌خواهی بروی انتخاب می‌کنی. بعد می‌زند که شما فلان‌روز و فلان‌ساعت باید بیایی به فلان آدرس. بعد می‌روی و با احترام با تو برخورد می‌کنند، ماشین را تحویل می‌گیرند و اشکالاتش را می‌پرسند. بعد هم می‌آیی و منتظر تماسشان می‌مانی. بعد هم زنگ می‌زنند و می‌گویند ماشین حاضر شده و هزینه‌اش هم فلان‌قدر می‌شود. مثلاً این‌بار لاستیک زاپاس ماشین را که دور تا دورش قاچ خورده بود را بدون هیچ هزینه‌ای جای‌گزین کردند و بسی مایه‌ی تعجّب ما شدند.
خلاصه این که کار برای تعمیر ماشین روال نسبتاً رضایت‌بخشی دارد. بگذریم از این‌که تولیدات خودروی داخلی آن‌قدر بی‌کیفیت هستند و غیرمسئولانه تهیه می‌شوند که در یکی دو سال اوّل خرید یک خودروی صفر داخلی بارها نیازمند طیّ این روال رضایت‌بخش خواهید بود. اقلّاً این که “چوب به‌دست‌های دم دروازه را زیاد و خوش‌برخورد کرده‌اند” جای شکرش باقی‌ست.